Που βαδίζω....

 Είναι μέρες σαν και τη σημερινή που επαναλαμβανονται κάποια πράγματα και ότι και να κάνω δεν αλλάζουν...είτε ζητησ  είτε απαιτήσω είτε φωνάξω είτε αγριοκοιταξω...πράγματα που είναι αυτονόητο ότι δεν πρέπει να συμβαίνουν.και σκέφτομαι "γιατί συνεχιζω;γιατί δεν κάνω κάτι πιο δραστικο;γιατί φοβάμαι;"

Πως έχουμε καταντήσει ετσι;ελάχιστη επικοινωνία σε όλους του τομείς με όλους.φοβαμαι πλέον και να μιλήσω για τα συναισθήματα μου...και σε ποιον να μιλησω;ποιος θα μ ακουσει;έχουμε όλοι τα προβλήματα μας,είτε πιο σοβαρά είτε λιγότερο σοβαρα,ποιος έχει χρόνο και υπομονή να ακούσει κάποιον αλλον;και αν κάποιοι ακουνε,και προσέχουν,γιατί δεν έχουν την ίδια ανταπόκριση;

Ακούω τους άλλους με τα θέματα που τους απασχολούν,οποία και να είναι η γνώμη μου για αυτά,είτε πιστεύω ότι είναι σοβαρά είτε όχι,εμένα όμως γιατί δε με ρωτάει κανεις τι εχω;γιατί δε με ακούει κανεις;γιατί δεν με προσεχει;τόσο καλά κρύβω τον πόνο μου;τόσο χαρούμενη δείχνω προς τα εξω;έμαθα να κρύβω τόσο καλά όλα αυτά που νιώθω που φοβάμαι να ανοιχτώ σε καποιον;και σε ποιον να ανοιχτω;υπάρχει κάποιος εκεί έξω να μ ακουσει;να προσέξει τον πόνο μου;η πρέπει να βγω και να αρχιζω να φωνάζω ότι πνιγομαι;

Ποιος θα με σώσει από τον πνιγμο;ένα χέρι ζητώ...

Βοήθεια...πνίγομαι...