Invisible

 Δεν μπορώ να πω ότι ήξερα πότε πως ειναι να είσαι αόρατη...αν δεν ήταν ο γιος μου που κρέμεται από πάνω μου,θα νόμιζα ότι ήμουν αόρατη.και δυστυχώς στην δουλειά ισχύει λίγες φορές.στο σπίτι είναι συχνό φαινόμενο

Ούτε μια ερώτηση τι κάνω,ούτε να κάτσουμε μαζί να τα πούμε...κάθε μέρα είναι ίδια.σχολαω από τη δουλεια,πάω σπίτι και έχω έναν άνθρωπο που παίζει στο κινητό,έχει νεύρα και θέλει να κοιμηθεί...και αφού κοιμηθεί ο μικρός πηγαίνω να ξαπλώσω και αυτός παίζει στο laptop...έχω κάποιες υποψίες για το τι κάνει εκεί αλλά δεν έχω στοιχεία...

Όταν βγαίνουμε έξω πάλι είναι στο κινητό,δεν μιλάει,όταν περπατάμε εγώ πάντα μένω πίσω λόγο του μικρού κι αυτός τρέχει μπροστά.σαν να θέλει να με αποφύγει...θυμώνει εύκολα και αν του πω για 20η φορά κάτι που με πειράζει (που το έχει αγνοήσει τις προηγούμενες φορές) κάνει να μου μιλήσει μέρες...λες και με τιμωρεί. 

Η μόνη λύση που βλέπω είναι να του πω να πάει να κάνει ότι θέλει,να πάει με οποία θέλει (αν δεν το έχει κάνει ηδη) και να είμαστε παντρεμένοι για τον μικρό,για το οικονομικό, για τις ελλείψεις σπιτιών...δεν είναι εύκολοι οι χωρισμοι.

Προς το παρόν βάζω τα θέλω μου στον πάτο του πηγαδιου και ελπίζω στην αλλαγή.μονο που δεν ξέρω τι αλλαγή θα προτιμούσα...